Een onbekende vriend
“Hallo, met Harry. Sorry dat ik je bel na werktijd, maar ik heb een paar vragen. Komt het uit?”
“Dag Harry”, zei ik. “Prima hoor, brand los.”
Harry (die zich overigens met voor- en achternaam had gemeld) begon enthousiast te praten. Een praktische vraag, waar ik misschien een antwoord op had? Ik had wel een paar suggesties, en zo babbelden we een half uurtje vol.
Ondertussen dacht ik: Wie is die Harry? Eerst veronderstelde ik dat hij een consultant was. Die bellen mij wel vaker omdat ik hoofdredacteur ben, zoekend naar wegen om in de pers te komen. Maar zij introduceren zichzelf meestal. Harry niet, die viel meteen met de deur in huis.
Ook de vriendschappelijke toon die hij aansloeg, suggereerde dat we elkaar kenden. Even overwoog ik dat hij een brutale vlerk was die deed alsof. Maar toen hij zei dat we elkaar een paar keer hadden ontmoet, begreep ik dat dit niet zo was.
Ondertussen deed ik Harry het ene na het andere idee aan de hand. Tegelijkertijd scande mijn brein de files met namen die in mijn geheugen liggen opgeslagen.
Na een kwartiertje was er een hit. Inderdaad had ik hem een paar keer ontmoet. Een collega van iemand met wie ik af en toe samenwerk. Zijn achternaam, die was de boosdoener. Sommige mensen ken je alleen bij hun voornaam, ook al hebben ze hun achternaam ook wel eens laten vallen. Weer anderen hebben een opvallende stem, je koppelt ze aan een bepaald bedrijf of je kent ze vooral van gezicht. Soms zijn het hele vage kennissen, dan helpen ze wel eens een handje om hun positie te verduidelijken (”We hebben elkaar drie jaar geleden ontmoet op een congres….”).
Het was een alleraardigst gesprek, en Harry zei dat ik hem goed had geholpen. Zo’n vriendendienstje dat wel vaker tussendoor komt. Altijd leuk.
Maar toen ik die avond de honden uitliet, dacht ik er nog over na. Als ik vijftien minuten nodig heb om iemand te traceren, kan dat twee dingen betekenen. De eerste is dat het databestand in mijn geheugen erodeert. Een griezelige gedachte waar ik niet aan toegeef.
De tweede verklaring is dat mijn bestand een indrukwekkende omvang heeft. Alleen al het adresboek van mijn e-mail heeft meer dan duizend namen. Daar zit nog niet eens iedereen in. Dit klinkt al een stuk gezonder. Ik begon zowaar te neuriën terwijl ik met de honden huiswaarts liep.