Een vader als freelancer
“Mijn vader was ook freelancer.” Toen het meisje waarmee ik praatte dat zei, vond ik de bijeenkomst opeens interessant worden. Een vader als freelancer, daar wilde ik alles van weten. Ik ben immers zelf een vader die freelancer is.
Mijn collega die ook naar de borrel van het communicatiebureau was gegaan, had me gewaarschuwd: “Zul je net zien dat het leuk wordt”. Onzin, zo reageerde ik nog.
Ik had hem een lift gegeven, want hij had vandaag geen auto en de bijeenkomst was ergens op het platteland. Samen reizen is fijn, vooral als je je lichte tegenzin tegen een evenement kunt delen. We hadden afgesproken om zo kort mogelijk te blijven.
Bijna vergat ik echter dat voornemen toen die freelancende vader ter sprake kwam. Het begon toen een groepje aanwezigen het noeste bestaan van freelancers aansneed. Verschillende mensen waren zelf freelancer geweest. Ze herinnerden zich nog de onregelmatige werkuren, nachten lang tikken en de verwevenheid tussen werk en privé.
Toen kwam dus het meisje met haar vader, de freelancer, op de proppen.
“Vond je het fijn dat je vader zo vaak thuis was?” informeerde ik.
Best wel, zei ze.
“Vond je het niet moeilijk dat zijn werk zo nadrukkelijk in huis was?” ging ik weer.
Nee hoor, hij had een eigen kamer en deed zijn deur dicht als hij werkte.
“Was hij dan niet vaak met zijn hoofd ergens anders?”
Ach, dat is hij ook als hij niet werkt. “En ’s avonds ging hij soms weer werken. Wij brachten hem dan wel eens koffie.”
Die man deed mij akelig veel aan mijzelf denken. Het enige verschil is dat ik de deur nooit dicht doe als ik werk. De koffie pak ik zelf.
Maar open of dichte deuren, haar verhaal had mij blij gemaakt. Thuis krijg ik vaak op mijn kop als ik er weer eens met mijn hoofd niet bij ben. Of als ik weer eens te veel uren draai, zodat ik bekaf ben in het weekend.
Maar met mijn dochter heb ik een goede band, net als trouwens met mijn zoon en mijn vrouw. Veel dingen gaan fout in het leven, maar dit niet.