Henk’s blog

Ongeveer duizend digitale adressen, zo veel heb ik er in mijn pc. Niet dat ik ze heb geteld, maar toen ik iedereen in mijn adresboek een bericht ging sturen, merkte ik hoe uitgebreid mijn online kennissenkring is.

Dat zit namelijk zo: omdat mijn boek uit is, doe ik iets aan marketing. Ik schrijf erover in mijn blogs, ik probeer er melding van te maken op een paar websites en ik praat erover op de radio. De uitgever heeft een digitale button gemaakt die naar de website van mijn boek leidt. Die zit voorlopig standaard onder mijn e-mailberichten.

De volgende stap was om iedereen een mailing te sturen waarin ik aandacht vraag voor mijn boek. Een beetje spammen eigenlijk.

Aanvankelijk mislukte dat, want mijn digitale postvakje met uitgaande berichten liep vast. Wat ik ook deed, telkens weer ging het op slot. Navraag leerde mij dat ik maar honderd e-mails per uur kan versturen. Ik gebruik geen Outook Express voor mijn e-mails, maar een open office programma. Misschien dat dit ermee te maken heeft.

Ik heb het bestand opgeknipt in telkens twintig adressen, en die per baal van vijf verstuurd. Daarna ging het postvakje weer even op slot.

Deze aanpak was natuurlijk bewerkelijk, want ik moest telkens de volgende twintig adressen selecteren.

Een neveneffect was dat ik al mijn adressen eens heb doorgelopen. Het bestand is zwaar vervuild. De meeste namen die erin staan, ken ik niet eens meer. Iedereen die wel eens met mij heeft gecorrespondeerd, hoe vluchtig ook, wordt automatisch opgeslagen. Sommige namen staan er wel drie keer in.

Sommige adressen haalde ik er maar uit. Dat waren algemene brievenbussen van bijvoorbeeld persafdelingen. Ook waren er adressen bij van mensen waarmee ik harde aanvaringen heb gehad, bijvoorbeeld bij ongelukkig verlopen voorinzagen op artikelen.

Een aantal familieleden en vrienden kregen ook niks. Die heb ik als eerste geïnformeerd, dus die hoeven  niks meer nu ik zo veel moeite heb om mijn spam te versturen.

Natuurlijk kreeg ik ook heel veel reacties: out-of-office reply’s en meldingen van adres onbekend. Veel mensen die destijds enthousiast met mij mailden, werken inmiddels elders en hebben hun oude adressen opgeheven.

Ik vond dat spammen maar rotwerk. Het kostte mij uren. Toen ik in mijn bedje lag, gloeide ik nog een beetje na. Zo veel aandacht vragen voor mijzelf, dat doe ik niet zo vaak. Als schrijvend journalist ben je doorgaans onzichtbaar. Toch wel leuk eigenlijk, zo’n coming out.

Gepubliceerd op Friday,13 June 2008 om 9:19 in de categorie Journalistiek bedrijven. Reacties kunt U volgen via de RSS 2.0 feed. U kunt een reactie achterlaten, of een trackback van Uw site.