Verkocht aan de hoogste bieder
Zoals verwacht ging mijn mobiel vanmorgen om acht uur af. Mijn eerste interview van vandaag. De afspraak had ik gisteren telefonisch gemaakt terwijl ik om zes uur over de snelweg reed. Toen hadden we geen van tweeën zin om een half uur te kletsen.
Maar voor dag en dauw is het wel fijn om te interviewen. De geest is nog helder en er zijn op dat uur geen andere afspraken. Steeds vaker is dat voor mensen een overweging om daar afspraken te plannen. Zelfs in het weekend word ik tegenwoordig gebeld voor mijn werk. Een maand geleden werd ik zelfs uitgenodigd voor een meeting op zondagmiddag, die tussen de bedrijven door tijdens een kraamvisite werd belegd. Een half jaar geleden heb ik zelfs verslag gemaakt van een congres op zondagmiddag, ergens in een Amsterdamse jachthaven.
Werken op zondag is niet vreemd voor mij. Ik zit dan ’s avonds nog wel eens achter de pc om een stukje te schrijven. Maar dan heb ik tegelijk de tv aanstaan, of zet ik wat muziek op. Zakelijke afspraken op zondag, die vind ik toch nog een beetje raar.
Ik zie die verzakelijking van privétijd dan ook met lede ogen aan. Net zoals al mijn collega’s werk ik hard en op onregelmatige uren. Talrijk zijn de keren dat ik in het donker thuis ben gekomen en het eten opwarmde in de magnetron.
In zo’n woelig leven is het weekend een eiland van rust, mijn heilige herstellingsoord. Tenminste, dat hoort het te zijn. De werkelijkheid is dat ik dit eiland verkoop zodra er een hoogste bieder langskomt. Als freelancer ben je toch vooral ondernemer.
In de weinige vrije tijd die mij rest zit ik te piekeren wat mijn nieuwe rustpunt zal worden waar werken taboe is. Mijn vakantie? Dan rinkelt de telefoon ook dagelijks, weet ik uit ervaring.
Misschien mijn pensioen? Ik hoor er mooie dingen over, maar ik vrees dat het over zestien jaar ook wel weer zal tegenvallen.