Een offer voor mijn welzijn
Het zweet brak me uit toen de redacteur mij via een korte e-mail sommeerde het artikel de volgende dag ter voorinzage te sturen en af te ronden. De vrolijke toon van voorbije dagen was weg. De lichte bezorgdheid ook. Korte, ijzige berichten waren er voor in de plaats gekomen.
Zo zou ik ook hebben gereageerd, maar toch vond ik het vervelend. Ik had weer eens een opdracht te veel aangenomen. Zwoegend en ploeterend heb ik mij afgelopen weken door stapels werk geworsteld. Onderop de stapel was er uiteindelijk één opdrachtgever de klos. Bijna een week te laat, en dan nog moest ik hard tikken om het beloofde verhaal af te krijgen.
Excuses had ik niet. De procedure rond voorinzage was niet helder en deze opdrachtgever is een wanbetaler. Ik moet maanden op mijn geld wachten. Maar dat is natuurlijk geen reden om dan ook maar opzichtig over de deadline heen te duiken.
Dit voorbeeld is zowel goed als slecht nieuws voor mij. Het slechte nieuws is dat ik inschattingsfouten maak bij het aannemen van opdrachten. Ik weet dat ik scherp moet zeilen, maar ik doe het niet. Vroeger ploegde ik nachten en zelfs weekends door. Dat wil ik niet meer.
Daarmee ben ik aangekomen bij het goede nieuws. Ik laat mij niet meer opnaaien door een opdrachtgever. Mijn stressspiegel, nachtrust en gezinsleven zijn belangrijker dan mijn klanten.
Maatschappelijk gezien is dat een correcte afweging, want de worklifebalance is heel hip. Werkgevers schijnen daar veel begrip voor te hebben.
Maar opdrachtgevers zijn minder soepel, helaas. Blij ben ik dan ook niet met deze boeiende ervaring. Het offer voor mijn welzijn krijg ik van mijn klanten niet cadeau. Wil je wat krijgen in dit leven, dan moet je het gewoon nemen.